Werkt Nano eigenlijk wel?

Moet je wel willen nano-en als je merkt dat het niet werkt? Moet je dan doorgaan met het bij elkaar vegen van allemaal woorden tot een soort van zinnig verhaal? Zelfs als je weet dat het verhaal helemaal niet zo zinnig wordt. En dat dit komt doordat je te snel wilt/ moet, omdat het Nanowrimo is?

Want ik geloof wel dat ergens in al die woorden een kern verstopt zit, een kern van iets wat mogelijkheden biedt. Alleen heb ik nu de tijd niet om te graven naar die kern. Het eruit te halen en te bekijken van alle kanten.
Geen tijd om erover na te denken en ermee aan de gang te gaan.

Geen tijd, want er moeten woorden op papier komen. Zoveel mogelijk, want die 50.000 moeten gehaald.

Voor vandaag ben ik eruit: gewoon doorgaan en mijn doelstelling halen.

We zullen zien hoe ik er morgen over denk.

Alles doet zeer, zelfs mijn verhaal

dit is alweer het vierde jaar dat ik meedoe met Nano en ik heb altijd gezegd dat ik het zie als pure training. Het kan toch niet anders zijn dat als je dit tien keer gedaan hebt, dat er dan iets uit gaat komen dat wel goed is. Zoveel ‘kilometers’ gemaakt moet toch als effect hebben dat je een soort van prof kunt worden?

Maar op de een of andere manier houdt die gedachte me steeds minder bezig. Nu ook weer. Na een uur of vijf schrijven doet alles me zeer, mijn handen, mijn armen, maar wat nog beter is – althans zo ervaar ik dat maar even – vooral mijn verhaal. Mijn karakters zijn volledig met het verhaal op de loop gegaan. Ik heb ze niet meer in de hand.

En dat is dat typische Nanowrimo-effect. Je hebt geen tijd om na te denken. Soms lijkt het alsof het verhaal zich net zo snel ontwikkelt als bij lezing van een roman. Maar dan weet je weer dat deze roman (nog) maar een lezer heeft, en dat ben jij.

Zomaar wat gedachten. Na een eerste week schrijven. De tweede week in die altijd zwaarder is. Maar niet voor mij, dit jaar. Ik kan niet wachten op de volgende stap van mijn karakters. Wie weet maken ze morgen de goede keuze….

Gek

Toen ik voor het eerst over Nanowrimo las, schreef diegene dat vooral mensen die het druk hebben hieraan mee moeten doen.
Nou, dat heb ik geweten. Ik had deze week 0 momenten om even lekker te gaan zitten om 1600 woorden te schrijven. Vandaar dat ik vandaag maar, op mijn eerste Nanowrimo-moment meteen maar alles heb aangepakt. Vandaag namelijk is de enige dag dat ik tijd heb.
In een paar uur tijd heb ik 5000 woorden eruit gegooid. Gevolg is wel een RSI die verdere activiteiten vandaag onmogelijk maakt… alhoewel… ik kan vanavond nog even door, want de dag is nog niet voorbij. Misschien haal ik vanavond nog wel 1000 woorden extra. Of 2000. Of 5000! Zie je wel. De gekte heeft nu al toegeslagen. En we zijn nog maar 1 dag onderweg.

Arme familie van me.

(@peterevandijk)

Dag 1 zit erop. Nog maar 29 te gaan.

Dan weet je dat het eraan komt, die maand november, en denk je dat je niets liever wilt dan schrijven, schrijven, schrijven na een wekenlange pauze.

Maar ineens is het 1 november en is daar die grote klus die geklaard moet worden. 50.000 woorden in een maand tijd. Wie heeft bedacht dat dat leuk is? Ik ben moe, ik heb geen zin, ik ben net klaar met het vorige project, ik heb geen tijd, ik heb geen idee, waar ben ik aan begonnen?!
Het enige wat ik zeker weet, is die eerste zin (volgens Peter Johannes belangrijk, volgens mij niet echt ter zake doende, want het gaat om het verhaal).
Toch heb ik die eerste zin en daar moet ik mee beginnen. Wie weet waar het toe zal leiden? Waarschijnlijk verdwijnt mijn eerste zin na verloop van tijd, om plaats te maken voor een andere, en nog een andere, en …

Dag 1 zit erop. Nog maar 29 te gaan.

(LisettevandeHeg)

De eerste zin

Pssstt. Om een goede indruk te krijgen van een boek heb je vaak wel voldoende aan het lezen van een eerste hoofdstuk. Heb je echter weinig tijd? Een eerste zin werkt over het algemeen ook prima.

Tip: wandel eens een boekhandel binnen, blader door een tiental boeken en lees de eerste zin. Ik doe het regelmatig om te ontdekken hoe je het beste een roman kunt beginnen. Of hoe juist niet. Met de startwoorden maak of kraak je het verhaal. Ik denk dat auteurs te weinig het belang beseffen van de eerste zin.

Maar niet vandaag.

O nee. Vandaag bestaat de eerste zin slechts uit de eerste van 1650 woorden die op het programma staan. Vandaag is het verboden om de eerste zin twee keer te lezen en geldt slechts: vooruitkijken en doorschrijven. Deze maand draait alles om de volgende zin.

(@pd_johannes)

Nanowrimo 2011 begint bijna!

            

Op 1 november begint NanoWrimo 2011. Net als tijdens de vorige twee edities kun je samen met Brandaan in één maand een roman gaan schrijven. Houd de komende tijd deze site in de gaten en doe met ons mee vanaf 1 november!

Wil je weten hoe het werkt? Klik hier.

Uitgeverij Brandaan
http://www.uitgeverijbrandaan.nl