oeaaargh!

Was vorig jaar de tweede week het zwaarst… nu is dat de derde. En dat komt allemaal doordat mijn verhaal zo vast zit als een loden deur in een bankkluis (waarvan  ik de code niet weet, laat dat helder zijn). 

Wat moet Rick gaan doen? Rick is mijn hoofdpersoon en zegt dingen en doet dingen die ik niet wil hebben!

En dan moet ik dat 1667 woorden per dag volhouden! Oeaaargh, zeg ik, een hartgrondig oeaaargh! Ik zou niet weten wat het betekent, maar het is weer een woord en dat helpt bij Nanowrimo.

Gisteravond deed Rick gelukkig weer iets dat het verhaal opnieuw op gang kan brengen, hopelijk maakt dit het allemaal weer wat makkelijker.

Ik houd vol! (toch?)

 

Peter van Dijk

ikgeefnanowrimoopblog

Het kan toch niet waar zijn dat ik dit doe? Een ‘ikgeefnanowrimoopblog’ schrijven.

Maar toch, maar toch.

De waarheid is hard en ik moet haar onder ogen zien. Vorige week al nam ik het besluit om, voorlopig, te stoppen met Nanowrimo. Andere, nieuwe verplichtingen dwongen me. Toch had ik nog hoop, de hoop om na een week, of misschien tien dagen, opnieuw in te kunnen stromen. Om zoveel woorden te schrijven dat ik mijn achterstand zou wegwerken.

Ach ja, schrijvers blijven dromen he?

Alles kan.

In een verhaal.

Maar dit is de werkelijkheid. En ik begin steeds meer het vermoeden te krijgen dat het niet gaat lukken. Deze uitdaging. Het schrijven van 50.000 woorden in slechts een maand tijd. Ik moet mijn nano-pen in de wilgen hangen. De inkt druipt er nutteloos uit.

En ik kijk toe.

Een klein stemmetje blijft fluisteren: geef de moed niet op. Misschien volgende week nog. 1 december is nog heeeeeeeeeeel ver weg.

Lisette van de Heg

Stiekem schrijven…

De tactiek van de afgelopen dagen was eenvoudig: a) kies een tijdstip op de dag; b) schrijven tot het gewenste aantal woorden is bereikt; c) jezelf feliciteren, of iemand uit je omgeving hiervoor laten opdraaien.

Vanaf vandaag wordt het lastig, omdat de dagen volgepland zijn met andere bezigheden. Aangezien ik de nanowrimo-tip ’schrijf elke dag op zijn minsts een paar woorden’ graag ter harte neem, ben ik op zoek naar een nieuwe tactiek voor de komende dagen. Uiteindelijk kom ik op de volgende ideeën. 1) ’s nachts schrijven i.p.v. slapen; 2) tussendoor iets vaker en vooral langer de wc bezoeken, uiteraard vergezeld van een laptop; 3) rond de gebruikelijke eetmomenten zogenaamde Eat & Write-sessies invoeren. Energie dat er aan de ene kant ingaat, kan er aan de andere kant gelijk weer uit in de vorm van woorden.

Veel woorden.

Zelf sFouten / Het nanowrimo-effect

Nanowrimo doet iets raars met me. Normaal gesproken schrijf ik een tekst direct zo foutloos mogelijk. Natuurlijk sluipen er altijd wel wat foutjes in. Maar ik typ blind en corrigeer even blind. Meestal gaat dat vrij goed. Als ik teruglees (wat ik regelmatig doe) verbeter ik de tikfouten en taalfouten die zijn blijven zitten. Dat hoort, anders voel ik me niet lekker. Anders doe ik mijn verhaal (en mezelf?) tekort. Dus verbeteren moet gewoon. Zonder verbeteringen aan te brengen kan ik niet tevreden zijn over mijn werk. Een document moet, voordat het wordt afgesloten, er zo netjes mogelijk uit zien.

Nu niet meer…

Zonder achterom te kijken, schrijf ik zo snel mogelijk verder aan mijn verhaal. Tikfouten, taalfouten, verkeerd geplaatste aanhalingstekens, gemiste komma’s en punten, af en toe een extra hoofdletter, geen alinea’s, teveel alinea’s, afgebroken zinnen, te lange zinnen.

Maakt allemaal niets uit. Voor Nanowrimo laat ik alles liggen.

Zelf sFouten.

In november mag dat.

Lekker slecht

Mijn hoofdpersoon wil maar niet vriendelijker worden. Maar ik heb er niet echt moeite mee, merk ik. Eigenlijk vind ik hem wel ‘inspirerend’. Hij zorgt er met zijn gedrag namelijk wel voor dat ik dagelijks nog steeds makkelijk aan mijn woorden kom. Was hij een lief, braaf mannetje geweest met vriendelijke principes, dan schrijf je niet zomaar 1600 woorden. Maar ‘mijn’ Rick… hmmm, hij hoeft niet zo nodig door anderen vriendelijk gevonden te worden. Drama zat dus. En waar drama is, komen de woorden vanzelf.

De tweede Nano-week wordt lastig?
HA! laat maar komen.

Peter van Dijk

Lego

Mijn eerste schrijfsels kwamen er niet echt soepel uit, maar nu ik vijf dagen gevorderd ben, merk ik dat ik steeds meer materiaal produceer om mee te werken. Iets als: met een klein legodoosje kun je nog niet zo veel, maar de bak met stenen begint zich langzamerhand te vullen.

En nu voorkomen dat ik straks door de bomen het bos niet meer zie.

Of door de stenen het huis.

Of door de woorden het verhaal.   

Peter Johannes

Een idee

Drie dagen van worstelen en ploeteren achter de rug en ik lig op schema. Tenminste: ongeveer, want een echt schema heb ik niet. Anderen gaan me lachend voor en sommigen kachelen nog iets langzamer dan ik achter me aan. Het wedstrijdelement gaat me parten spelen en ik begin gemotiveerd te raken om meer woorden te schrijven, veel meer dan volgens schema noodzakelijk is. Of dat gaat lukken?

In ieder geval moet er dan wel iets veranderen aan mijn schrijfmethode, want wat ik tot nu toe heb geproduceerd is gedoemd tot de deleteknop (direct op 1 december).

Gelukkig schoot me gisteren iets te binnen.

Een idee.

Een plan.

Een nieuw concept.

Wauw. Nanowrimo is leuk!

 

Lisette van de Heg

Rijk

Het heeft toch zin om dit voor een tweede jaar te doen. Ik bedoel eigenlijk: vorig jaar liep ik wel eens 1600 woorden achter en dat is superfrustrerend. Nu pak ik momenten waarop het ook maar even kan om vooruit te schrijven. Dan overkomt je iets vreemds… je voelt je opeens heel erg rijk. Je ’hebt namelijk woorden zat, je hebt er meer dan de anderen’… Vreemd, vreemd, vreemd. Een gevoel dat een niet-Nanowrimoër niet zal begrijpen. Ik ga maar gauw verder. Niets menselijks is me vreemd, ik wil snel nog rijker worden.

Peter van Dijk

Nanowrimo-oogjes

Ik liep gisteren voor het eerst het risico achter te lopen. Uiteindelijk heeft een eindspurt me over de woordengrens heengetrokken, waardoor ik toch al om 00.35 naar bed mocht.

Iets anders: na drie dagen merk ik dat ik het merkwaardige schrijfgedrag vertoon mijn hoofdpersoon niet te willen ontmoeten; ik draai al drie dagen met grote cirkels om hem heen. Anderen vertellen wel over hem, hebben een mening over zijn karakter en uiterlijk, stellen soms de vragen die ik ook heb. Toch is dit niet lang meer vol te houden. Er moet ergens deze dagen een moment komen dat hij tevoorschijn komt en zich blootgeeft.

Toch?

Peter Johannes

Dag 1, uhm 2

Een dag later dan alle anderen ben ik begonnen. Dubbele uitdaging dus, want die achterstand moet ik wegwerken. In de afgelopen weken heb ik uiteraard al wat nagedacht over het verhaal, de lijnen, het plot. Maar ik heb nog niet teveel na durven denken over de personages. Wie zijn ze, wie worden ze? Zal ik ze leren kennen of gaat dat niet lukken in deze gekte?
Wat gebeurt er met ze als ik alleen maar woorden ga maken?
Woorden maken. Dat is wat ik moet gaan doen, dus ik denk niet langer na en begin gewoon. Eerst wat peptalk voor mezelf bovenaan het document gezet. Toen weer verwijderd, want het is slap. Er moet gewoon geschreven worden. Na wat koudwatervrees (het is net zoiets als het water van het zwembad testen met je grote teen, het lijkt zo verrekte koud, dat je je liever weer terugtrekt) plons ik er ineens in. Het gaat gebeuren en het gaat nu gebeuren. We zullen zien wat dit me gaat brengen. In ieder geval heel veel tekst. Veel woorden, veel typfouten, veel ergernissen om op te lossen als het klaar is, maar dat is nu allemaal niet aan de orde.
Nu begint het.

Nu.

Mijn score voor vandaag?  3645 woorden. Ik denk dat ik tevreden ben. Voor nu.

Lisette van de Heg