dit is alweer het vierde jaar dat ik meedoe met Nano en ik heb altijd gezegd dat ik het zie als pure training. Het kan toch niet anders zijn dat als je dit tien keer gedaan hebt, dat er dan iets uit gaat komen dat wel goed is. Zoveel ‘kilometers’ gemaakt moet toch als effect hebben dat je een soort van prof kunt worden?
Maar op de een of andere manier houdt die gedachte me steeds minder bezig. Nu ook weer. Na een uur of vijf schrijven doet alles me zeer, mijn handen, mijn armen, maar wat nog beter is – althans zo ervaar ik dat maar even – vooral mijn verhaal. Mijn karakters zijn volledig met het verhaal op de loop gegaan. Ik heb ze niet meer in de hand.
En dat is dat typische Nanowrimo-effect. Je hebt geen tijd om na te denken. Soms lijkt het alsof het verhaal zich net zo snel ontwikkelt als bij lezing van een roman. Maar dan weet je weer dat deze roman (nog) maar een lezer heeft, en dat ben jij.
Zomaar wat gedachten. Na een eerste week schrijven. De tweede week in die altijd zwaarder is. Maar niet voor mij, dit jaar. Ik kan niet wachten op de volgende stap van mijn karakters. Wie weet maken ze morgen de goede keuze….
